Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2016
Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου 2016
Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2016
Πρέπει να γίνεις εσύ ήλιος για να φωτίσεις τους σβησμένους ήλιους των άλλων
Δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες, κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει.Πού να βρω μια ψυχή σαρανταπληγιασμένη κι απροσκύνητη, σαν την ψυχή μου, να της ξομολογηθώ;
Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι …
Να μην αρνιέσαι τη νιότη σου ως τα βαθιά γεράματα, να μάχεσαι σε όλη σου τη ζωή να μετουσιώσεις σε κατάκαρπο δέντρο την εφηβική σου άνθηση, αυτός, θαρρώ, είναι ο δρόμος του ολοκληρωμένου ανθρώπου.
Έχουν να πουν πως άνθρωπος είναι το ζώο που συλλογιέται το θάνατο. Όχι, σου λέω εγώ. Άνθρωπος είναι το ζώο που συλλογιέται την αθανασία.
Νιώθω σαν να χτυπάμε τα κεφάλια μας στα σίδερα. Πολλά κεφάλια θα σπάσουν. Μα κάποια στιγμή, θα σπάσουν και τα σίδερα.
Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι …
Δέν διαλέγεις αυτά που πιστεύεις. Αυτά διαλέγουν εσένα.
Νίκος Καζαντζάκης
Πηγή: agapidinami.blogspot.gr
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2016
Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου 2016
Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου 2016
Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου 2016
Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 2016
Δευτέρα 8 Αυγούστου 2016
Τελευταίος σταθμός
Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ' αρέσαν.
Τ' αλφαβητάρι των άστρων που συλλαβίζεις
όπως το φέρει ο κόπος της τελειωμένης μέρας
και βγάζεις άλλα νοήματα κι άλλες ελπίδες,
πιο καθαρά μπορείς να το διαβάσεις.
Τώρα που κάθομαι άνεργος και λογαριάζω
λίγα φεγγάρια απόμειναν στη μνήμη~
νησιά, χρώμα Θλιμμένης Παναγίας, αργά στη
χάση
ή φεγγαρόφωτα σε πολιτείες του βοριά
ρίχνοντας κάποτε
σε ταραγμένους δρόμους ποταμούς και μέλη
ανθρώπων
βαριά μια νάρκη.
Κι όμως χτες βράδυ εδώ, σε τούτη τη στερνή
μας σκάλα
όπου προσμένουμε την ώρα της επιστροφής μας να χαράξει
σαν ένα χρέος παλιό, μονέδα που έμεινε για
χρόνια
στην κάσα ενός φιλάργυρου, και τέλος
ήρθε η στιγμή της πλερωμής κι ακούγονται
νομίσματα να πέφτουν πάνω στο τραπέζι~
σε τούτο το τυρρηνικό χωριό, πίσω από τη
Θάλασσα του Σαλέρνο
πίσω από τα λιμάνια του γυρισμού,
στην άκρη
μιας φθινοπωρινής μπόρας, το φεγγάρι
ξεπέρασε τα σύννεφα, και γίναν
τα σπίτια στην αντίπερα πλαγιά από σμάλτο.
Σιωπές αγαπημένες της σελήνης.
Είναι κι αυτός ένας ειρμός της σκέψης, ένας τρόπος
ν' αρχίσεις να μιλάς για πραγματα που
ομολογείς
δύσκολα, σε ώρες όπου δε βαστάς, σε φίλο
που ξέφυγε κρυφά και φέρνει
μαντάτα από το σπίτι κι από τους
συντρόφους,
και βιάζεσαι ν' ανοίξεις τη καρδιά σου
μη σε προλάβει η ξενιτιά και τον αλλάξει.
Ερχόμαστε απ' την Αραπιά, την Αίγυπτο την
Παλαιστίνη τη Συρία
το κρατίδιο της Κομμαγηνής που 'σβησε σαν το μικρό
λυχνάρι
πολλές φορές γυρίζει στο μυαλό μας,
και πολιτείες μεγάλες που έζησαν χιλιάδες
χρόνια
κι έπειτα απόμειναν τόπος βοσκής για τις
γκαμούζες
χωράφια για ζαχαροκάλαμα και καλαμπόκια.
Ερχόμαστε απ' την άμμο της έρημος απ' τις Θάλασσες του Πρωτέα,
ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες
αμαρτίες,
καθένας κι ένα αξίωμα σαν το πουλί μες στο
κλουβί του.
Το βροχερό φθινόπωρο σ αυτή τη γούβα
κακοφορμίζει την πληγή του καθενός μας
ή αυτό που Θά 'λεγες αλλιώς, νέμεση μοίρα
ή μοναχά κακές συνήθειες, δόλο και απάτη,
ή ακόμη ιδιοτέλεια να καρπωθείς το αίμα
των άλλων.
Εύκολα τρίβεται ο άνθρωπος μες στους
πολέμους~
ο άνθρωπος είναι μαλακός, ένα δεμάτι
χόρτο~
χείλια και δάχτυλα που λαχταρούν ένα άσπρο
στήθος
μάτια που μισοκλείνουν στο λαμπύρισμα
της μέρας
και πόδια που θα τρέχανε, κι ας είναι τόσο
κουρασμένα,
στο παραμικρό σφύριγμα του κέρδους.
Ο άνθρωπος είναι μαλακός και διψασμένος
σαν το χόρτο,
άπληστος σαν το χόρτο, ρίζες τα νεύρα του
κι απλώνουν~
σαν έρθει ο Θέρος
προτιμά να σφυρίξουν τα δρεπάνια στ' άλλο
χωράφια
σαν έρθει ο Θέρος
άλλοι φωνάζουνε για να ξορκίσουν το
δαιμονικό
άλλοι μπερδεύουνται μες στ' αγαθά
τους, άλλοι ρητορεύουν.
Αλλά τα ξόρκια τ' αγαθά τις ρητορείες,
σαν είναι οι ζωντανοί μακριά, τι Θα τα
κάνεις;
Μήπως ο άνθρωπος είναι άλλο πράγμα;
Μην είναι αυτό που μεταδίνει τη ζωή;
Καιρός του σπείρειν, καιρός του Θερίζειν.
Πάλι τα ίδια και τα ίδια, Θα μου πεις,
φίλε.
Ομως τη σκέψη του πρόσφυγα τη σκέψη του
αιχμάλωτου τη σκέψη
του ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτός
πραμάτεια
δοκίμασε να την αλλάξεις, δεν μπορείς.
lσως και να 'Θελε να μείνει βασιλιάς
ανθρωποφάγων
ξοδεύοντας δυνάμεις που κανείς δεν
αγοράζει,
να σεργιανά μέσα σε κάμπους αγαπάνθων
ν' ακούει τα τουμπελέκια κάτω απ' το
δέντρο του μπαμπού,
καθώς χορεύουν οι αυλικοί με τερατώδεις
προσωπίδες.
Ομως ο τόπος που τον πελεκούν και που του καίνε σατο πεύκο,
και τον βλέπεις
και τον βλέπεις
είτε στο σκοτεινό βαγόνι, χωρίς νερό,
σπασμένα τζάμια,
νύχτες και νύχτες
νύχτες και νύχτες
είτε στο πυρωμένο πλοίο που Θα βουλιάξει
καθώς το δειχνουν
οι στατιστικές,
οι στατιστικές,
ετούτα ρίζωσαν μες στο μυαλό και δεν
αλλάζουν
ετούτα φύτεψαν εικόνες ίδιες με τα δέντρα
εκείνα
που ρίχνουν τα κλωνάρια τους μες στα
παρθένα δάση
κι αυτά καρφώνουνται στο χώμα και
ξαναφυτρώνουν~
ρίχνουν κλωνάρια και ξαναφυτρώνουν
δρασκελόυτας
λεύγες και λεύγες~
ένα παρθένο δάσος σκοτωμένων φίλων το
μυαλό μας.
Κι α σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές
είναι γιατί τ' ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη
δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει~
στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο
μνησιπήμων πόνος.
......................................
"Στα σκοτεινά πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε..."
"Στα σκοτεινά πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε..."
Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά.
Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ' αρέσουν.
Cava dei Tirreni, 5 Οκτωβρίου '44
Τετάρτη 1 Ιουνίου 2016
Τρίτη 31 Μαΐου 2016
Πέμπτη 31 Μαρτίου 2016
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




