Η εικονομαχία from Evangelia Patera

Eνότητα 3η from Evangelia Patera

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΑ ΣΠΙΡΤΑ

Παιδική εργασία

Η πρώτη κλίση των ουσιαστικών from Evangelia Patera

Περίληψη

Περίληψη είναι ένα  κείμενο μικρής έκτασης που αποδίδει με σύντομο και περιεκτικό τρόπο το περιεχόμενο ενός ευρύτερου κειμένου.

Η περίληψη ενός κειμένου έχει στόχο να πληροφορήσει τους άλλους  για το περιεχόμενο ενός κειμένου.  Παρέχει μόνο τα ουσιώδη στοιχεία ενός κειμένου και παραλείπει τα επουσιώδη. Έχει περιεχόμενο λιτό, περιεκτικό, πυκνό και σαφές. 

Πως γράφω περίληψη

Βήμα 1ο

v  Προσεκτική ανάγνωση: Διαβάζω προσεκτικά  το κείμενο που πρέπει να «πυκνώσω».

v  Εντοπίζω το θεματικό κέντρο του κειμένου.

v  Υπογραμμίζω τις λέξεις – κλειδιά ή τις φράσεις που αποδίδουν τα βασικά νοήματα του κειμένου.

v  Γράφω σύντομους πλαγιότιτλους σε κάθε παράγραφο.

Βήμα 2ο

Γράφω την περίληψη προσεκτικά.

v  Γράφω στην αρχή της περίληψης μου μια φράση που να παρουσιάζει το θέμα του κειμένου κάνοντας αναφορά ή στον συγγραφέα ή στο θέμα,

π.χ. Στο κείμενο αυτό ο συγγραφέας μας παρουσιάζει την ιστορία μιας φώκιας ……ή

Στο κείμενο αυτό παρουσιάζεται η ιστορία μιας φώκιας……

Σύμφωνα με το συγγραφέα ……

Κατά την άποψη του συγγραφέα….

v  Ακολουθώ τη σειρά του κειμένου

v  Συνδέω τους πλαγιότιτλους με συνδετικές λέξεις.

v  Το ύφος είναι πληροφοριακό όχι ερμηνευτικό ή σχολιαστικό.

Ως συνδετικές λέξεις χρησιμοποιώ συνδέσμους και λέξεις ή φράσεις που δηλώνουν:

 Προσθήκη: επίσης, επιπροσθέτως, επιπλέον, συμπληρωματικά, ακόμα, εκτός από αυτό, κ.ά.

αντίθεση :εξάλλου, εντούτοις, όμως, ενώ, αλλά, ωστόσο, μολονότι, παρόλο που, από την άλλη πλευρά, κ.ά.  

χρονική σειρά: μετά, ύστερα, αργότερα, κατόπιν, έπειτα, προηγουμένως, στο μεταξύ, την ίδια στιγμή, κ.ά.  

 αιτία : επειδή, αφού, γιατί, γι’αυτό, εξαιτίας, αυτό οφείλεται, ο λόγος είναι, κ.ά.

έμφαση: ιδιαίτερα, μάλιστα, κυρίως, προπάντων, αξίζει να υπογραμμιστεί, θα θέλαμε να τονίσουμε, χαρακτηριστικό είναι, κ.ά.

απαρίθμηση: πρώτον, δεύτερον ….αρχικά, στη συνέχεια, ακολούθως, στην αρχή, πρώτα - πρώτα, κ.ά.

βεβαίωση: βέβαια, ασφαλώς, κατά γενική ομολογία, χωρίς αμφιβολία, το βέβαιον είναι ότι, είναι γενικά αποδεκτό, αναμφίβολα,

επεξήγηση: δηλαδή, ειδικότερα, με άλλα λόγια, αυτό σημαίνει, κ.ά.

 τόπο: πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά, στην άκρη, πέρα, μακριά, κ.ά.

Συμπέρασμα: άρα , επομένως, λοιπόν, συμπερασματικά, καταληκτικά, όπως φαίνεται, το αποτέλεσμα είναι, κ.ά.

Η περίληψη είναι ένα νέο κείμενο με το ίδιο θέμα και περιεχόμενο αλλά πολύ μικρότερο σε έκταση.

Δεν χρησιμοποιώ ως πλαγιότιτλο τη θεματική πρόταση ή την κατακλείδα της παραγράφου.

Δεν αντιγράφω το κείμενο, χρησιμοποιώ πρωτότυπες εκφράσεις ( δικές μου λέξεις και φράσεις, όχι αυτές του αρχικού κειμένου)

Δεν αλλάζω τη σειρά  του κειμένου

Δεν γράφω τα επουσιώδη

Δεν γράφω δικές μου απόψεις

Oι Σλάβοι και οι σχέσεις τους με το Βυζάντιο from Evangelia Patera

Ενότητα 6η Η ομορφιά δεν είναι το πάν from Evangelia Patera

Winter - Antonio Vivaldi

Δόξα Δεκέμβρη μήνα-Παντελής Θαλασσινός

Καλό μήνα!

Camille Pissarro, Δρόμος στην Pontoise, Χειμώνας 1873

Ενότητα 5η from Evangelia Patera

Λουκιανός, Ενότητα 4η, Αληθής ιστορία from Evangelia Patera

Πολυτεχνείο 2015 from Evangelia Patera

ΕΝΟΤΗΤΑ 1η

«ΠΑΤΡΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ»

Ένας άντρας Μάρδος στην καταγωγή είχε επτά παιδιά. Το πιο μικρό από αυτά προκαλούσε στο άλλο πολλά κακά. Και αρχικά ο πατέρας προσπαθούσε να το συνετίσει με λόγια  επειδή όμως δε συμμορφωνόταν το οδήγησε στους δικαστές και το κατηγόρησε για όσα είχε τολμήσει και ζητούσε να εκτελέσουν το παιδί. Αυτοί έμειναν έκπληκτοι και οδήγησαν και τους δύο ενώπιον του βασιλιά Αρταξέρξη. Κι ενώ ο Μάρδος έλεγε τα ίδια, ο βασιλιάς του είπε: «Αλήθεια, θα έχεις το θάρρος να αντέξεις (να βλέπεις ) το γιο σου να πεθαίνει;» Και αυτός του είπε: «Βεβαιότατα! Γιατί και όταν αφαιρώ τις πικρές παραφυάδες των μαρουλιών, η μητέρα τους καθόλου δε λυπάται τα φύλλα και γίνεται γλυκύτερη». Αυτά, όταν άκουσε ο Αρταξέρξης, επαίνεσε τον άντρα και τον έκανε έναν από τους βασιλικούς δικαστές, λέγοντας ότι αυτός που διατυπώνει τόσο δίκαιες κρίσεις για τα παιδιά του οπωσδήποτε και στις ξένες υποθέσεις θα είναι δίκαιος δικαστής και αντικειμενικός και απάλλαξε το νέο από την τιμωρία, απειλώντας τον με θάνατο αν αποδειχθεί ότι κάνει άλλες αδικίες.

Ποιο πρόβλημα αντιμετώπιζε o πατέρας με το γιο του;

Ποια ήταν η αντίδραση του βασιλιά όταν άκουσε ότι ο πατέρας ζητούσε τη θανάτωση του γιου του; Τι του απάντησε ο πατέρας;

Σε ποιες διαδοχικές ενέργειες προχώρησε ο πατέρας προκειμένου να λογικέψει τον ατίθασο γιο του;

ΕΝΟΤΗΤΑ 3^η

«ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ»

    Στην υπόλοιπη ζωή του ίσως δε θα μπορούσε κανείς να αποβάλει αυτού του είδους την εύνοια (προς γνωστούς και φίλους) · γιατί πράγματι ο ενάρετος άντρας πρέπει να αγαπά τους φίλους και την πατρίδα του και να μισεί τους ίδιους εχθρούς που μισούν και οι φίλοι του και να αγαπά τους φίλους τους·   όταν όμως υιοθετεί κάποιος το χαρακτήρα του ιστορικού, πρέπει να τα ξεχάσει όλα αυτά και πολλές φορές να επαινεί και να τιμά με τους μεγαλύτερους επαίνους τους εχθρούς του, όταν οι πράξεις τους το απαιτούν αυτό, και πολλές φορές να ελέγχει και να κατηγορεί με τρόπο ντροπιαστικό τους στενούς συγγενείς του, όταν τα σφάλματα στις πράξεις τους το επιβάλλουν. Γιατί, όπως ακριβώς, όταν  ένας ζωντανός οργανισμός χάσει τα μάτια του, αχρηστεύεται ολόκληρος, έτσι, αν λείψει η αλήθεια από την ιστορία, ό,τι απομένει από αυτήν καταντάει ανώφελο διήγημα.

Ο Ηράκλειος και η δυναστεία του ( 610- 717) from Evangelia Patera

Κοινωνία και οικονομία 6ος - 9ος αι. from Evangelia Patera

ΟΙ 'ΜΑΓΕΜΕΝΕΣ' ΣΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΕΚΘΕΣΗ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ(TV100-020915)

"Το προσκύνημα" - Οι νεκροί του Πολυτεχνείου

17 Νοέμβρη 1973. Μια ακόμη στοιχειωμένη μέρα

Πολυτεχνείο 17 Νοέμβρη 1973 - Εισβολή

Η είσοδος του τανκ στο Πολυτεχνείο

Αντωνυμίες from Evangelia Patera

Ίταλο Καλβίνο, Μανιτἀρια στην πόλη from Evangelia Patera

Επαγγέλματα των αρχαίων Αθηναίων from Evangelia Patera

Κλίση του ρήματος " λύω"

Γραμματική της αρχαίας ελληνικής from Evangelia Patera

H τρίτη κλίση των ουσιαστικών from Evangelia Patera

Hδεύτερη κλίση των ουσιαστικών from Evangelia Patera

O Iουστινιανός και το έργο του from Evangelia Patera

Από τη Ρώμη στη Νέα Ρώμη

Απο τη Ρώμη στη Νέα Ρώμη from Evangelia Patera

Η εκπαίδευση των παιδιών στην αρχαία Αθήνα

Η εκπαίδευση των παιδιών στην αρχαία Αθήνα from Evangelia Patera

Το πιο γλυκό ψωμί

Το πιο γλυκό ψωμί from Evangelia Patera

Εισαγωγή -Ραψωδία Α

ιλιαδα from Evangelia Patera

Το υποκείμενο του ρήματος

Το υποκείμενο from evageliapatera

Κανόνες τονισμού

Φθόγγοι και γράμματα from Evangelia Patera

Autumn - Vivaldi

1η Ενότητα, Οι πρώτες μέρες σ' ένα νέο σχολείο

Νεοελληνική γλώσσα Α Γυμνασίου from Evangelia Patera

Η εποχή του Διαφωτισμού from evageliapatera

Καλή σχολική χρονιά!

ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ - ΙΟΥΛΙΟΣ ΚΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ

Τον έκτο μήνα τον καλό-Παντελής Θαλασσινός

Ιούνιος

Pieter Bruegel-The Harvesters (1565)

ΤΕΛΕΥΤΑlΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ

Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ' αρέσαν.

Τ' αλφαβητάρι των άστρων που συλλαβίζεις

όπως το φέρει ο κόπος της  τελειωμένης μέρας

και βγάζεις άλλα νοήματα κι άλλες ελπίδες,

πιο καθαρά μπορείς να το διαβάσεις.

Τώρα που κάθομαι άνεργος και λογαριάζω

λίγα φεγγάρια απόμειναν στη μνήμη~

νησιά, χρώμα Θλιμμένης Παναγίας, αργά στη χάση

ή φεγγαρόφωτα σε πολιτείες του βοριά ρίχνοντας κάποτε

σε ταραγμένους δρόμους ποταμούς και μέλη ανθρώπων

βαριά μια νάρκη.

Κι όμως χτες βράδυ εδώ, σε τούτη τη στερνή μας σκάλα

όπου προσμένουμε την ώρα της  επιστροφής μας να χαράξει

σαν ένα χρέος παλιό, μονέδα που έμεινε για χρόνια

στην κάσα ενός φιλάργυρου, και τέλος

ήρθε η στιγμή της  πλερωμής κι ακούγονται

νομίσματα να πέφτουν πάνω στο τραπέζι~

σε τούτο το τυρρηνικό χωριό, πίσω από τη Θάλασσα του Σαλέρνο

πίσω από τα λιμάνια του γυρισμού, στην  άκρη

μιας φθινοπωρινής μπόρας, το φεγγάρι

ξεπέρασε τα σύννεφα, και γίναν

τα σπίτια στην  αντίπερα πλαγιά από σμάλτο.

Σιωπές αγαπημένες της  σελήνης.

Είναι κι αυτός ένας ειρμός της  σκέψης, ένας τρόπος

ν' αρχίσεις να μιλάς για πραγματα που ομολογείς

δύσκολα, σε ώρες όπου δε βαστάς, σε φίλο

που ξέφυγε κρυφά και φέρνει

μαντάτα από το σπίτι κι από τους συντρόφους,

και βιάζεσαι ν' ανοίξεις τη καρδιά σου

μη σε προλάβει η ξενιτιά και τον  αλλάξει.

Ερχόμαστε απ' την Αραπιά, την Αίγυπτο την Παλαιστίνη τη Συρία

το κρατίδιο της Κομμαγηνής που 'σβησε σαν το μικρό λυχνάρι

πολλές φορές γυρίζει στο μυαλό μας,

και πολιτείες μεγάλες που έζησαν χιλιάδες χρόνια

κι έπειτα απόμειναν τόπος βοσκής για τις γκαμούζες

χωράφια για ζαχαροκάλαμα και καλαμπόκια.

Ερχόμαστε απ' την άμμο της  έρημος απ' τις Θάλασσες του Πρωτέα,

ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες,

καθένας κι ένα αξίωμα σαν το πουλί μες στο κλουβί του.

Το βροχερό φθινόπωρο σ αυτή τη γούβα

κακοφορμίζει την πληγή του καθενός μας

ή αυτό που Θά 'λεγες αλλιώς, νέμεση μοίρα

ή μοναχά κακές συνήθειες, δόλο και απάτη,

ή ακόμη ιδιοτέλεια να καρπωθείς το αίμα των άλλων.

Εύκολα τρίβεται ο άνθρωπος μες στους πολέμους~

ο άνθρωπος είναι μαλακός, ένα δεμάτι χόρτο~

χείλια και δάχτυλα που λαχταρούν ένα άσπρο στήθος

μάτια που μισοκλείνουν στο λαμπύρισμα της  μέρας

και πόδια που θα τρέχανε, κι ας είναι τόσο κουρασμένα,

στο παραμικρό σφύριγμα του κέρδους.

Ο άνθρωπος είναι μαλακός και διψασμένος σαν το χόρτο,

άπληστος σαν το χόρτο, ρίζες τα νεύρα του κι απλώνουν~

σαν έρθει ο Θέρος

προτιμά να σφυρίξουν τα δρεπάνια στ' άλλο χωράφια

σαν έρθει ο Θέρος

άλλοι φωνάζουνε για να ξορκίσουν το δαιμονικό

άλλοι μπερδεύουνται μες στ' αγαθά τους,  άλλοι  ρητορεύουν.

Αλλά τα ξόρκια τ' αγαθά τις ρητορείες,

σαν είναι οι ζωντανοί μακριά, τι Θα τα κάνεις;

Μήπως ο άνθρωπος είναι άλλο πράγμα;

Μην είναι αυτό που μεταδίνει τη ζωή;

Καιρός του σπείρειν, καιρός του Θερίζειν.

Πάλι τα ίδια και τα ίδια, Θα μου πεις, φίλε.

Ομως τη σκέψη του πρόσφυγα τη σκέψη του αιχμάλωτου τη σκέψη

του ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτός πραμάτεια

δοκίμασε να την αλλάξεις, δεν μπορείς.

lσως και να 'Θελε να μείνει βασιλιάς ανθρωποφάγων

ξοδεύοντας δυνάμεις που κανείς δεν αγοράζει,

να σεργιανά μέσα σε κάμπους αγαπάνθων

ν' ακούει τα τουμπελέκια κάτω απ' το δέντρο του μπαμπού,

καθώς χορεύουν οι αυλικοί με τερατώδεις προσωπίδες.

Ομως ο τόπος που τον  πελεκούν και που του καίνε σατο πεύκο, 
και τον  βλέπεις

είτε στο σκοτεινό βαγόνι, χωρίς νερό, σπασμένα τζάμια,
  νύχτες και νύχτες

είτε στο πυρωμένο πλοίο που Θα βουλιάξει καθώς το δειχνουν 
οι στατιστικές,

ετούτα ρίζωσαν μες στο μυαλό και δεν αλλάζουν

ετούτα φύτεψαν εικόνες ίδιες με τα δέντρα εκείνα

που ρίχνουν τα κλωνάρια τους μες στα παρθένα δάση

κι αυτά καρφώνουνται στο χώμα και ξαναφυτρώνουν~

ρίχνουν κλωνάρια και ξαναφυτρώνουν δρασκελόυτας

λεύγες και λεύγες~

ένα παρθένο δάσος σκοτωμένων φίλων το μυαλό μας.

Κι α σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές

είναι γιατί τ' ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη

δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή

γιατί είναι αμίλητη και προχωράει~

στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο

μνησιπήμων πόνος.

......................................
 "Στα σκοτεινά πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε..."

Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά.

Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ' αρέσουν.

                           Cava dei Tirreni, 5 Οκτωβρίου '44

Κως: Η Κέφαλος του χθες και του σήμερα

Ο Μάης έχει μυστικά-Παντελής Θαλασσινός

Ραψωδία Π

ραψωδία π 684-867 from Evangelia Patera

Οδυσσέας Ελύτης, [Άξιον Εστί]

Μόνος κυβέρνησα * Μόνος αποίκησα * Μόνος εκόλπωσα * Επάνω στον αγρό * Τάισα τα λουλούδια κίτρινο * Επυροβόλησα την ερημιά * Είπα: δε θα 'ναι η μαχαιριά * Και είπα: δε θα 'ναι το Άδικο * Το χέρι των σεισμών * Το χέρι των έχτρων * Μου, εφρένιασαν εχάλασαν * Μία και δύο * Προδόθηκα κι απόμεινα * Πάρθηκα και πατήθηκα * Το μήνυμα που σήκωνα * Μόνος απέλπισα * Μόνος εδάγκωσα * Μόνος εκίνησα * Ταξίδι σαν της σάλ * Ήταν στη δύναμή μου η Νέμεση * Να προχωρήσω με τον κορνιαχτό * Είπα: με μόνο το σπαθί * Και είπα: με μόνο το Άσπιλο * Στο πείσμα των σεισμών * Στο πείσμα των εχτρών * Μου, ανάντισα κρατήθηκα * Μία και δύο * Θεμελίωσα τα σπίτια μου * Πήρα και στεφανώθηκα * Το στάρι που ευαγγέλισα *

τη θλίψη μου τον εγκαταλειμμένο Μάιο τις ευωδιές με τις αλκυονίδες βαυκάλισα τους λόφους με κόκκινο! βαθύτερη από την κραυγή τιμιότερο απ' το αίμα! το χέρι των λιμών το χέρι των δικών ερήμαξαν αφάνισαν και τρεις φορές στον κάμπο μόνος σαν κάστρο μόνος τ' άντεξα μόνος! το θάνατο μες στον Καιρό με δόντια πέτρινα για το μακρύ πιγγας μες στους αιθέρες!  το ατσάλι κι η ατιμία και τ' άρματα του κρύου νερού θα παραβγώ τον νου μου θα χτυπήσω! στο πείσμα των λιμών στο πείσμα των δικών ψυχώθηκα κραταιώθηκα και τρεις φορές στη μνήμη μόνος την άλω μόνος το 'δρεψα μόνος!

http://www.elytis.edicypages.com/526351158870/529974158870

Στο νησί του Ιπποκράτη- http://www.projethomere.com

John Lennon - Imagine - Lyrics

ΑctionAid Hellas - Παίρνουμε Θέση

Πρώτη επίσημη ημέρα της Άνοιξης σήμερα!

Τάσος Λειβαδίτης, Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη :
Ειρήνη
σα ναγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

21 Μαρτίου παγκόσμια ημέρα ποίησης

21 Μαρτίου Παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού

21 Μαρτίου Παγκόσμια ημέρα κουκλοθεάτρου

Η γιορτή της 25ης Μαρτίου

Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, Αν…

Αν να κρατάς καλά μπορείς το λογικό σου, 
όταν τριγύρω σου όλοι τα έχουνε χαμένα
και σε σε της ταραχής τους ρίχνουν την αιτία
Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον ίδιο σου τον εαυτό 
Όταν ο κόσμος ΔΕΝ σε πιστεύει..  πια.
κι αν μπορείς να του σχωρνάς αυτή τη δυσπιστία
Να περιμένεις αν μπορείς δίχως να χάνεις την υπομονή σου
Κι αν άλλοι σε συκοφαντούν, εσύ να μην καταδεχθείς ποτέ το ψέμα
Κι αν σε μισούν εσύ ποτέ σε  μίσος ταπεινό να μην ξεπέσεις
Μα να μην κάνεις τον καλό ή τον πολύ σοφό στα λόγια

Αν να ονειρεύεσαι μπορείς χωρίς να γίνεις σκλάβος των ονείρων
Αν να στοχάζεσαι μπορείς δίχως να γίνει ο στοχασμός σκοπός σου
Αν ν'  αντικρίζεις σου βαστά το θρίαμβο και τη συμφορά παρόμοια
Κι όμοια να φέρεσαι σ' αυτούς τους δύο τυραννικούς απατεώνες
Αν σου βαστά η ψυχή ν' ακούς όποιαν αλήθεια εσύ είχες ειπωμένη
παραλλαγμένη απ' τους κακούς για να' ναι για τους άμυαλους παγίδα
'Η συντριμμένα να θωρείς όσα σου έχουνε ρουφήξει τη ζωή σου
και πάλι να ξαναρχινάς να κτίζεις μ' εργαλεία που 'ναι φθαρμένα...

Αν όσ' απόχτησες μπορείς σ' ένα σωρό μαζί να τα μαζέψεις
και δίχως φόβο μονομιάς κορώνα ή γράμματα όλα να τα παίξεις και να τα χάσεις
Κι απ' αρχής ατράνταχτος να ξεκινήσεις πάλι
και να μη βγάλεις και μιλιά ποτέ γι αυτό τον ξαφνικό χαμό σου
Αν νεύρα και καρδιά μπορείς και σπλάχνα και μυαλό και όλα να τα σφίξεις
να δουλέψουν ξαναρχής κι ας είναι από πολύ καιρό σωσμένα
Και να κρατιέσαι πάντα ορθός όταν δεν σου' χει τίποτα απομείνει, παρά μονάχα η θέληση
κράζοντας σε αυτά "Βαστάτε"...

Αν με αρχοντάδες να γυρνάς μπορείς, δίχως απ' τους μικρούς να ξεμακρύνεις
Κι αν μήτε φίλοι, μήτε εχθροί μπορούνε πια ποτέ να σε πειράξουν
Όλο τον κόσμο να αγαπάς μα και ποτέ πάρα πολύ κανέναν
Κι αν του θυμού σου τις στιγμές που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή σου
μπορείς να αφήσεις να διαβούν την πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη
δική σου θα' ναι η Γη, μ΄όλα και μ΄ότι απάνω της κι αν έχει
Και κάτι ακόμα, πιο πολύ άνδρας αληθινός θα' σαι παιδί μου....

Καλώς μας ήρθες Άνοιξη!!!

Γιάννης Ρίτσος, Εαρινή συμφωνία

Θ΄αφήσω
τη λευκή χιονισμένη κορυφή
που ζέσταινε μ' ένα γυμνό χαμόγελο
την απέραντη μόνωσή μου.

Θα τινάξω απ' τους ώμους μου τη χρυσή τέφρα των αστέρων
καθώς τα σπουργίτια
τινάζουν το χιόνι απ' τα φτερά τους.

Έτσι σεμνός άνθρωπος ακέραιος
έτσι πασίχαρος και αθώος
θα περάσω κάτω απ' τις ανθισμένες ακακίες των χαδιών σου
και θα ραμφίσω το πάμφωτο τζάμι του έαρος

θα'μαι το γλυκό παιδί
που χαμογελάει
στα πράγματα και στον εαυτό του
χωρίς δισταγμό και προφύλαξη.

Σαν να μην γνώρισα τα χλωμά μέτωπα των χειμωνιάτικων δειλινών
τις λάμπες των άδειων σπιτιών
και τους μοναχικούς διαβάτες
κάτω απ' τη σελήνη του Αυγούστου
Ένα παιδί

...........................................................

"Δεν έχω τίποτα
δικά μου είναι τα πάντα"

Claude Oscar Monet,Παπαρούνες 

Εαρινή συμφωνία

Νικόλαος Γύζης, Εαρινή συμφωνία

Vivaldi - Spring

Σάντρο Μποτιτσέλλι, Η ΄Ανοιξη

Ρ. Μπούμη - Παπά, " Ο Μάρτης και η μάνα του"

Τον γνωρίζετε το Μάρτη,
τον τρελό και τον αντάρτη;
Ξημερώνει και βραδιάζει
κι εκατό γνώμες αλλάζει.

 

Βάζει η μάνα του μπουγάδα,

σχοινί δένει στη λιακάδα,
τα σεντόνια της ν’ απλώσει,
μια χαρά να τα στεγνώσει.

 

Νά που ο Μάρτης μετανιώνει
και τα σύννεφα μαζώνει
και να μάσει η μάνα τρέχει
τα σεντόνια, γιατί βρέχει!

Νά ο ήλιος σε λιγάκι,
φύσηξε το βοριαδάκι,
κι η φτωχή γυναίκα μόνη
τα σεντόνια ξαναπλώνει.

 

Μια βροντή κι ο ήλιος χάθη
μες στης συννεφιάς τα βάθη,
ρίχνει και χαλάζι τώρα,
ποποπό, τι άγρια μπόρα!

 

Ώς το βράδυ φορές δέκα
άπλωσε η φτωχή γυναίκα
την μπουγάδα, κι όρκο δίνει

Μάρτη να μην ξαναπλύνει.

Ο. Ελυτης, 

«Το Ερημονησι» (απο Τα Ρω του Έρωτα, 1972)

Γειά σου Απρίλη

γεια σου Μάρτη

και πικρή Σαρακοστή

 

βάζω πλώρη και κατάρτι

και γυρεύω ένα νησί

που δε βρίσκεται στο χάρτη.

 

Το κρατάνε στον αέρα

τέσσερα χρυσά πουλιά

δε γνωρίζω εκεί πέρα

ούτε κλέφτη ούτε φονιά

ούτε μάνα και πατέρα.

 

Τα λουλούδια μεγαλώνουν

κάθε νύχτα τρεις οργιές

τις ακρογιαλιές ισκιώνουν

και τα δέντρα στις πλαγιές

σαν καβούρια σκαρφαλώνουν.

 

Μες στης ερημιάς τ’ αγέρι

όλ’ αγιάζουνε μεμιάς

πιάνεις του Θεού το χέρι

και τα κύματα ακουμπάς

σαν αγριοπεριστέρι.

 

Γεια σας έχτρες γεια σας μίση

και γινάτι καθενός

άμα βρεις το ερημονήσι

όλα τ’ άλλα είναι καπνός

μια φορά να το ‘χεις ζήσει»

Κωστής Παλαμάς, Μάρτιος

Το ποίημα είναι ο μονόλογος μιας μητέρας προς το παιδί της για τα καλά του μήνα: από το μάρτη που ετοίμασε για το παιδί της, ώστε να το φορέσει στο λαιμό για να μην το κάψει ο ήλιος, μέχρι τα λουλούδια που ανθίζουν, τον Ευαγγελισμό και την εθνική γιορτή.

Ροδίζ' η πρώτη του Μάρτη μέρα,

Και στο παιδάκι της η μητέρα

Γελώντας πάει:

"Με μάρτη έρχομαι το λαιμό σου

Να στεφανώσω. Σαν άγγελός σου

Θα σε φυλάει.

 Σάντρο Μποτιτσέλι,Η Άνοιξη

"Από χρυσάφι, προτού να φέξει,

Με τι φροντίδα τον έχω πλέξει

Για σε, χρυσό μου!

Με κάθε χρώμα τον έχω ντύσει,

Ουράνιο τόξο, που θα στολίσει

Τον ουρανό μου.

"Αρχίζει ο ήλιος σαν πρώτα πάλι

Να τρέχει ελεύθερος στην αγκάλη

Γαλάζιου αιθέρα.

Λιώνουν τα χιόνια, κι όσ' απομένουν

Άσχημα νέφη, κι αυτά μορφαίνουν

Μέρα τη μέρα.

"Αρχίζει ο ήλιο σαν πρώτα πάλι

Να ξετρυπώνει αγάλι αγάλι

Τα λουλουδάκια

Δειλά κρυμμένα μέσα στο χώμα.

Κι ύστερ' απ' τ' άνθη, φροντίζει ακόμα

Για τα παιδάκια.

"Κι όποιο παιδάκι με μάρτη βλέπει,

Χρυσή στα χρόνια τ' απλώνει σκέπη,

Το καμαρώνει.

Γιατί του Μάρτη η αλυσίδα

Μάνας χεράκι, μάνας φροντίδα

Του φανερώνει.

"Και όποιο πάλι το ιδεί να τρέχει

Δίχως στεφάνι Μαρτιού να έχει,

Δεν τ' αγαπάει.

Κακό παλιόπαιδο το νομίζει,

Ακούς, παιδί μου; και το μαυρίζει

Και τ' αρρωστάει.

"Μα το δικό σου σαν αντικρύσει

Λαμπρό στολίδι, θα σ' αγαπήσει

Όσο κανένα.

Κι η ίδια ακτίνα του θα σε φιλήσει

Το πιο ωραίο που θα γεννήσει

Άνθος, κι εσένα!

"Ο Μάρτης θεία είν' ευλογία!

Σα χελιδόνι ή ευτυχία

Στα σπίτια μπαίνει.

Και η υγεία σα μαϊστράλι

Στο γαλανόλευκο περιγιάλι

Μας ανασταίνει.

Αυτός, μ' αγγέλου φτερά κινάει

Και το Χριστό της πρωτομηνάει

Στην Παναγία.

Και στην πατρίδα επαναστάτης,

Ο Μάρτης έφερε τη γλυκιά της

Ελευθερία.

"Να του σπιτιού μας το χελιδόνι

Εις την παλιά του φωλιά σιμώνει,

Και σε ζητάει.

Πρόβαλε, δέξου το... Στο λαιμό σου

Πώς μοιάζει ο μάρτης! σαν άγγελος

θα σε φυλάει"